آوینی فیلم
«احمد»؛ روایتی دلهرهآور از قهرمانی در دل ویرانی
خبرگزاری فارس: فیلم «احمد» به کارگردانی امیرعباس ربیعی که حالا در آستانه اکران قرار دارد، یکی از برجستهترین تلاشهای سینمای ایران در بازآفرینی لحظات بحرانی پس از زلزله بم است؛ فیلمی که با تکیه بر واقعیت تاریخی و هدایت کارگردانی دقیق، موفق میشود تعلیق، هیجان و لحن مستندگونه را در قالب سینمای داستانی بههم پیوند بزند. این اثر در عین وفاداری به واقعیت، از منظر ژانری نیز جایگاه مهمی دارد و میتوان آن را یکی از موفقترین نمونههای دلهرهآور ایرانی در سالهای اخیر دانست.
بازسازی صحنهبهصحنه فاجعه؛ خلق دلهرهای واقعی و نفسگیر
روایت فیلم از نخستین ساعتهای پس از زلزله آغاز میشود؛ زمانی که شهر بم در آشفتگی مطلق فرو رفته است.ربیعی با بهرهگیری از قابهای باز، حرکتهای محدود اما هدفمند دوربین و طراحی صوتی هوشمندانه، موفق شده حس بیثباتی و اضطراب دائمی آن ساعات را بازآفرینی کند. این بخشها نهتنها بُعد بصری قدرتمندی دارند، بلکه به لحن فیلم نیز هویت مشخصی میبخشند: لحن بحران، لحن تصمیمهای فوری.
احمد کاظمی؛ از الگوی کلیشهای تا خلق یک قهرمان انسانی
با ورود احمد کاظمی به صحنه بحران، لحن اثر از صرف نمایش فاجعه به روایت مدیریت در لحظات مرزی تغییر میکند. ربیعی از قهرمانسازی اغراقآمیز فاصله میگیرد و تصویری از یک فرمانده خونسرد، عملگرا و عمیقاً انسانی ارائه میدهد؛ شخصیتی که نه با شعار، بلکه با تصمیمهای سنجیده و رفتار آرامبخش، جریان امدادرسانی را سامان میدهد.چند صحنه کوتاه اما حسابشده لایههای شخصیتی احمد کاظمی را پررنگ میکند و او را به یک شخصیت باورپذیر تبدیل میسازد.
تعادل میان واقعیت و روایت
تمرکز فیلم روی ۱۸ تا ۲۴ ساعت نخست بحران، باعث میشود روایت ریتمی سریع و منسجم داشته باشد.حذف اطلاعات زائد و پرهیز از مکثهای روایی، میتوانست اثر را در مسیر یک روایت دلهرهآور مستمر پیش میبرد.در عین حال، فیلم در بازآفرینی فضاهای انسانی؛ از اشکها گرفته تا لحظههای نجات توانسته حس همزمان تلخی و امید را منتقل کند؛ ترکیبی که «احمد» را از یک اثر صرفاً حادثهای به فیلمی انسانمحور و اثرگذار تبدیل کرده است.
تعدد خردهروایتها و شخصیتهایی بدون گذشته و آینده
با وجود استحکام ساختاری، تنها ایراد جدی فیلم در تعدد خردهروایتها و حضور شخصیتهای فرعی بدون پیشزمینه و بدون ادامه قابل مشاهده است.در برخی مقاطع، فیلم آنقدر مشغول ثبت لحظات مختلف از دل بحران میشود که بعضی شخصیتهای مکمل؛ اعم از نیروهای امدادی، خانوادههای بحرانزده یا همراهان احمد کاظمی عملاً فاقد معرفی، عمق یا قوس مشخص باقی میمانند.این موضوع باعث میشود تأثیرگذاری برخی سکانسها کاهش یابد و پیوستگی روایی در چند نقطه دچار گسست شود.
تجربهای موفق از سینمای بحران در ایران
«احمد» با ترکیب کارگردانی دقیق، شخصیتپردازی انسانی و بازسازی واقعگرایانه فاجعه، به فیلمی تبدیل شده که میتواند هم برای مخاطب عام و هم برای علاقهمندان سینمای ژانر جذاب باشد.این اثر نمونهای از ظرفیتهای کمتر دیدهشده سینمای ایران در پرداختن به روایتهای دلهرهآور مبتنی بر واقعیت است و با وجود چند ضعف محدود، جایگاهش را بهعنوان یکی از آثار قابلاعتنا و تأثیرگذار سال تثبیت میکند.
ثبت دیدگاه